غزل شمارهٔ 297

میر خرابات توی ای نگار

وز تو خرابات چنین بی‌قرار

چند از این راه نو روزگار

پرده آن یار قدیمی بیار

مست توام نه از می و نه از کوکنار

وقت کنارست بیا گو کنار

جان خراباتی و عمر بهار

هین که بشد عمر چنین هوشیار