غزل شمارهٔ 531

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: ایتی

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

ای از بهشت جزوی و از رحمت آیتی

حق را به روزگار تو با ما عنایتی

گفتم نهایتی بود این درد عشق را

هر بامداد می‌کند از نو بدایتی

معروف شد حکایتم اندر جهان و نیست

با تو مجال آن که بگویم حکایتی

چندان که بی تو غایت امکان صبر بود

کردیم و عشق را نه پدید است غایتی

فرمان عشق و عقل به یک جای نشنوند

غوغا بود دو پادشه اندر ولایتی

ز ابنای روزگار به خوبی ممیزی

چون در میان لشکر منصور رایتی

عیبت نمی‌کنم که خداوند امر و نهی

شاید که بنده‌ای بکشد بی جنایتی

زان گه که عشق دست تطاول دراز کرد

معلوم شد که عقل ندارد کفایتی

من در پناه لطف تو خواهم گریختن

فردا که هر کسی رود اندر حمایتی

1010

درمانده‌ام که از تو شکایت کجا برم

هم با تو گر ز دست تو دارم شکایتی

1111

سعدی نهفته چند بماند حدیث عشق

این ریش اندرون بکند هم سرایتی

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی

شرح جمال حور ز رویت روایتی

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 437

ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتی

وز لعل آبدار تو کوثر روایتی

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6914

ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتی

از خوبی تو قصه یوسف حکایتی

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6915

ای آفتاب از ورق رویت آیتی

در جنب جام لعل تو کوثر حکایتی

عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 758

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور