غزل شمارهٔ 495

شاعر: سعدی

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)

قافیہ: انه

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 4

صنف: غزل

می‌برزند ز مشرق، شمع فلک زبانه

ای ساقی صبوحی! دَر دِه میِ شبانه

عقلم بدزد لختی، چند اختیار دانش؟

هوشم ببر زمانی، تا کی غم زمانه؟

گر سنگِ فتنه بارد، فرق منش سپر کن

ور تیرِ طعنه آید، جان منش نشانه

گر می به جان دهندت، بستان که پیش دانا

زآب حیات بهتر، خاک شراب‌خانه

آن کوزه بر کفم نِه، کآب حیات دارد

هم طعم نار دارد، هم رنگ ناردانه

صوفی چگونه گردد، گرد شرابِ صافی؟

گنجشک را نگنجد، عنقا در آشیانه

دیوانگان نترسند، از صولت قیامت

بشکیبد اسب چوبین، از سیف و تازیانه

صوفی و کنج خلوت، سعدی و طرْف صحرا

صاحب هنر نگیرد، بر بی‌هنر بهانه

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

شمع فلک برآید با آتشین زبانه

ساقی نامسلمان درده می مغانه

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1746

دیدم نگار خود را می‌گشت گرد خانه

برداشته ربابی می‌زد یکی ترانه

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2395

در صومعه نگنجد، رند شرابخانه

عنقا چگونه گنجد در کنج آشیانه؟

عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 238

در صومعه نگنجد رند شرابخانه

ساقی، بده مغی را، درد می مغانه

عراقیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 239

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور