غزل شمارهٔ 41

چشمم که بر روی تو فتاده ست

بر آفت خود نظر نهاده ست

ابروی خوشت که ماه عید است

انگشت‌ نمای اهل دید است

زان چشم پر از خمار سرمست

پر خون دارم دو دیده پیوست

ای ساقی می بیار پیوست

کان یار عزیز توبه بشکست

ساقی قدحی شراب در دست

آمد ز شراب خانه سرمست

مفشان سر زلف خویش سرمست

دستی بر نه که رفتم از دست