رباعی شمارهٔ 86

ای فاضل منطقی به فریادم رس

با من مزن از منطق ازین بیش نفس

آمد آمد ترش ترش یعنی بس

میپندارد که من بترسم ز عسس

ای چون هستی برده دل من به هوس

چون نیستیم غم فراق تو نه بس

ای من به تو زنده همچو مردم به نفس

در کار تو کرده دین و دنیا به هوس

اندر طلبت هزار دل کرد هوس

با عشق تو صد هزار جان باخت نفس

شمعی که چو پروانه بود نزد تو کس

نتوان چو چراغ پیش تو داد نفس

بادی که بیاوری به ما جان چو نفس

ناری که دلم همی بسوزی به هوس

بیزار شد از من شکسته همه کس

من مانده‌ام اکنون و همان لطف تو بس

دی میشد و دل رها نمیکرد به کس

برخاسته صد فغان هر گوشه که بس

رویی که نخواستم که بیند همه کس

الا شب و روز پیش من باشد و بس