I am you, you are I, O friend; do not depart from your own breast; do not deem yourself other, do not drive yourself from your own door.
Do not mislead head and foot through your endless temptation, that as one bewildered I should stamp the foot of cruelty on my own head.
The one who like a shadow is never apart from your form, is I; do not, beloved, draw your dagger against your shadow.
O tree, in every direction of which there are thousands of shadows, cherish the shadows and do not cut them off from their source.
Hide all the shadows and naught them in the light; disclose the countenance of the sun of your radiant cheek.
The heart’s kingdom has become disordered through your two-heartedness; mount the throne, do not step down from your own pulpit.
“Reason is the crown”—so ‘Al¯ı spoke in a similitude; bestow on the throne a new jewel out of your own essence.
زمین
بی تو مشکل کنم از خلق نهان جوهر خویش
اشک آیینهٔ یاس است ز چشم تر خویش
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 1835
چند پاشی ز جنون خاک هوس برسرخویش
ایگل این پیرهن رنگ برآر از بر خویش
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 1836
نکشیدیم شبی سیمبری در بر خویش
دست ماهمچو سبو ماند به زیر سر خویش
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4992
رفته پایم به گل از پرتو چشم تر خویش
نخل شمعم که بود ریشه من در سر خویش
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4993
ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویش
ما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 4994
تا کی از گریه توان منع دو چشم تر خویش
بعد از این ما و خجالت به نصیحت گر خویش
عرفیغزلیاتغزل شمارهٔ 398
