غزل شمارهٔ 1842

گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من

سوی تو می کشد هنوز این دل ناتوان من

تا تو حریف من شدی ای مه دلستان من

همچو چراغ می جهد نور دل از دهان من

تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من

تا چو خیال گشته‌ام ای قمر چو جان من