غزل شمارهٔ 2339

رمید آن آهوی مشکین ز من آه

نای عنی غزال کنت اهواه

دلم شبها کشد زان دام زلف آه

بهذا نال زلفی دام زلفاه

زمان ضایع مکن در علم صورت

مگر چندان که در معنی بری راه

چنین می‌زن دو دستک تا سحرگاه

که در رقص است آن دلدار و دلخواه