غزل شمارهٔ 643

انصاف نبود آن رخ دل‌بند نهان کرد

زیرا که نه رویی‌ست کز او صبر توان کرد

رخسار ترا خط نتوانست نهان کرد

بی پرده تر این آینه را آینه دان کرد

زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد

عشق تو مرا رانده به گرد دو جهان کرد