رباعی شمارهٔ 227

گل گرچه کشد سرزنش از خار درشت

رو با تو و بر درخت خود دارد پشت

فصلِ گُل و طَرْفِ جویْبار و لبِ کِشْت

با یک دو سه تازه‌ دلبری حورسرشت

* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟

تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟

چون چرخ به کام یک خردمند نگشت

خواهی تو فلک هفت شِمُر، خواهی هشت

تا چند زنم به روی دریاها خشت

بیزار شدم ز بت‌پرستان و کُنِشْت

* من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشت

از اهل بهشت کرد، یا دوزخ زشت

تا چند زنم به روی دریاها خشت

بیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت

چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

خواهی تو فلک هَفت شُمُر‌، خواهی هَشت

در فصل بهار اگر بتی حور سرشت

یک ساغر مِی دهد مرا بر لب کِشت

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت

با یک دو سه اهل و لعبتی حور‌سرشت