رومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1116رباعی شمارهٔ 1116شاعر: رومیوزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)قافیہ: انمیکردمصنف: رباعیآغازاختتامآغازاختتامToggle stanza 11نقل کریںآنها که به پیش دلستان میکردمچون بد مستان دست فشان میکردم2نقل کریںهرچند ز روی لطف او خوش خندیدآخر بچه روی آنچنان میکردم◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمآن وقت آمد که ما به تو پردازیممرجان ترا خانهٔ آتش سازیمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1115اگلی نظمآواز تو بشنوم خوش آوازه شومچون لطف خدا بیحد و اندازه شومرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1117ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمآن وقت آمد که ما به تو پردازیممرجان ترا خانهٔ آتش سازیمرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1115
اگلی نظمآواز تو بشنوم خوش آوازه شومچون لطف خدا بیحد و اندازه شومرومی»دیوان شمس»رباعیات»رباعی شمارهٔ 1117
