غزل شمارهٔ 1889

شاعر: رومی

وزن: مفاعلن فعولن مفاعلن فعولن

قافیہ: ان

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

دل دل دل تو دل مرا مرنجان

چرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان

بیا بیا و بازآ به صلح سوی خانه

مرو مرو ز پیشم کتف چنین مجنبان

تو صد شکرستانی ترش چه کردی ابرو

سبکتر از صبایی چرا شوی گران جان

منم کنون ز عشق رخ چو گلشن تو

فراز سرو و گلشن چو صد هزاردستان

بیا بیا دمم ده که دمدمه لطیفت

حیات دل فزاید مرا چو آب حیوان

بیار عشوه اینک بهای عشوه صد جان

هزار جان به ارزد زهی متاع ارزان

تو عقل عقل مایی چرا ز ما جدایی

سری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران

ستون این سرایی ز در برون چرایی

سرا که بی‌ستون شد نه پست گشت ویران

تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری

شبی که مه نباشد غلس بود فراوان

1010

تو پادشاه شهری و ما کنار شهری

چو شهر ماند بی‌شه چه سر بود چه سامان

1111

مها توی سلیمان فراق و غم چو دیوان

چو دور شد سلیمان نه دست یافت شیطان

1212

توی به جای موسی و ما تو را عصایی

بجز به کف موسی عصا نیافت برهان

1313

مسیح خوش دمی تو و ما ز گل چو مرغی

دمی بدم تو بر ما بر اوج بین تو جولان

1414

تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی

چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان

1515

توی خلیل ای جان همه جهان پرآتش

که بی‌خلیل آتش نمی‌شود گلستان

1616

تو نور مصطفایی و کعبه پربتان شد

هلا بیا برون کن بتان ز بیت رحمان

1717

تو یوسف جمالی و چشم خلق بسته

نظر ز تو گشاید چو چشم پیر کنعان

1818

تو گوهر صفایی و ما صدف به گردت

صدف چه قیمت آرد چو رفت گوهر کان

1919

تو جان آفتابی که او است جان عالم

سزد گرت بگویم که جان جان کیهان

2020

به غیب باشد ایمان تو غیب را عیانی

که عین عین عینی و اصل اصل ایمان

2121

خمش که تا قیامت اگر دهی علامت

جوی نموده باشی به ما ز گنج پنهان

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور