غزل شمارهٔ 799

شاعر: رومی

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: انتوبود

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

سفره کهنه کجا درخور نان تو بود

خرمگس هم ز کجا صاحب خوان تو بود

در زمانی که بگویی هله هان تان چه کمست

کو زبانی که مجابات زبان تو بود

گر سیه روی بود زنگی و هندوی توست

چه غمست از سیهی چونک از آن تو بود

ببری در خم خویش و خوش و یک رنگ کنی

تا همه روح بود فر و نشان تو بود

ترس را سر ببر و گردن تعظیم بزن

در مقامی که عطاها و امان تو بود

ما همه بر سر راهیم و جهانی گذرست

چشم روشن نفسی کان ز جهان تو بود

دل اگر بی‌ادبی کرد بر این صبر مگیر

طعمش بد که در این جنگ عوان تو بود

سگ به هر سو که چخد نعره به کوی تو زند

شیرگیرش که بود تا که زیان تو بود

هین صبوحست بده می که همه مخموریم

تا که جان یک نفسی مست ضمان تو بود

1010

در قدح درنگری زود فرح بخش شود

گرگ چون دید سگ کهف شبان تو بود

1111

همه خفتند و دو مخمور چنین بیدارند

نظری کن سوی خم‌ها که نهان تو بود

1212

سر و پا مست شود هر چه تو خواهی بشود

برسد چون نرسد چونک رسان تو بود

1313

هله درویش بخور نک قدح زفت رسید

سست بودن چه بود چونک اوان تو بود

1414

هله امروز نشستیم به عشرت تا شب

چه کم آید می و مطرب چو بیان تو بود

1515

خاک بر سر همه را دامن این دولت گیر

چو بر این خاک نشستی همه آن تو بود

1616

می او خور همه او شو سر شش گوش مباش

مطلب که دو سه خر گوش کشان تو بود

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور