رباعی شمارهٔ 332

هر چند که دل را غم عشق آیین است

چشم است که آفت دل مسکین است

در مرگ، حیاتِ اهل داد و دین است

وز مرگ، روانِ پاک را تمکین است

گویند که عشق عاقبت تسکین است

اول شور است و عاقبت تمکین است