رباعی شمارهٔ 32

در مرگ، حیاتِ اهل داد و دین است

وز مرگ، روانِ پاک را تمکین است

دور است ز تو نظر بهانه اینست

کاین دیدهٔ ما هنوز صورت بین است

گویند که عشق عاقبت تسکین است

اول شور است و عاقبت تمکین است