غزل شمارهٔ 947

ایا بلایه، اگر کارت تو پنهان بود

کنون توانی، باری، خشوک پنهان کرد

مکن ملاحظه ازآهم ای بهشت وجود

که عود مجمر آزادگان ندارد دود

عاشق را دلی است منزه از تعین که مخیم قباب عزت است و مجمع بحر غیب و شهادت، و این دل را همتی است که:

اگر بساغر دریا هزار باده کشد