غزل شمارهٔ 922

شاعر: رومی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اربود

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

چو عشق را هوس بوسه و کنار بود

که را قرار بود جان که را قرار بود

شکارگاه بخندد چو شه شکار رود

ولی چه گویی آن دم که شه شکار بود

هزار ساغر می‌نشکند خمار مرا

دلم چو مست چنان چشم پرخمار بود

گهی که خاک شوم خاک ذره ذره شود

نه ذره ذره من عاشق نگار بود

ز هر غبار که آوازهای و هو شنوی

بدانک ذره من اندر آن غبار بود

دلم ز آه شود ساکن و ازو خجلم

اگر چه آه ز ماه تو شرمسار بود

به از صبوری اندر زمانه چیزی نیست

ولی نه از تو که صبر از تو سخت عار بود

ایا به خویش فرورفته در غم کاری

تو تا برون نروی از میان چه کار بود

چو عنکبوت زدود لعاب اندیشه

دگر مباف که پوسیده پود و تار بود

1010

برو تو بازده اندیشه را بدو که بداد

به شه نگر نه به اندیشه کان نثار بود

1111

چو تو نگویی گفت تو گفت او باشد

چو تو نبافی بافنده کردگار بود

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

فروغ ماه محال است پایدار بود

دو هفته است لباسی که مستعار بود

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3959

سخن به نزد سخندان بزرگوار بود

ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 938

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور