غزل شمارهٔ 938

شاعر: رومی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اربود

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

سخن به نزد سخندان بزرگوار بود

ز آسمان سخن آمد سخن نه خوار بود

سخن چو نیک نگویی هزار نیست یکی

سخن چو نیکو گویی یکی هزار بود

سخن ز پرده برون آید آن گهش بینی

که او صفات خداوند کردگار بود

سخن چو روی نماید خدای رشک برد

خنک کسی که به گفتار رازدار بود

ز عرش تا به ثری ذره ذره گویااند

که داند آنک به ادراک عرش وار بود

سخن ز علم خدا و عمل خدای کند

وگر ز ما طلبی کار کار کار بود

چو مرغکان ابابیل لشکری شکنند

به پیش لشکر پنهان چه کارزار بود

چو پشه سر شاهی برد که نمرودست

یقین شود که نهان در سلاحدار بود

چو یک سواره مه را سپر دو نیم شود

سنان دیده احمد چه دلگذار بود

1010

تو صورتی طلبی زین سخن که دست نهی

دهم به دست تو گر دست دستیار بود

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

فروغ ماه محال است پایدار بود

دو هفته است لباسی که مستعار بود

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3959

چو عشق را هوس بوسه و کنار بود

که را قرار بود جان که را قرار بود

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 922

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور