رباعی شمارهٔ 145

سوفسطایی که از خرد بی خبر است

گوید عالم خیالی اندر گذر است

ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست

آیینه به دست و روی خود می‌آراست

نیکی و بدی که در نهادِ بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

شیراز که دریای معانی گذر است

یکتا گهرش عرفی صاحب نظر است

عرفی منم آن که کوششم بی اثر است

هستم همه عیب و مو به مویم هنر است

عرفی دل ما بسی پریشان نظر است

هر دم هوسش به غمزه ای راهبر است

آن را که بخود بر سر یک موی سر است

مجهولی او مفرّحی معتبر است

دل در غم تو غرقهٔ خونِ جگر است

جانم متحیر و تنم بیخبر است

شوقی که مرا در طلب روی تو خاست

گر برگویم به صد زبان ناید راست