غزل شمارهٔ 1271

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)

قافیہ: ورخویش

صنف: غزل

صداکار: نازنین بازیان

11

باز درآمد طبیب از در رنجور خویش

دست عنایت نهاد بر سر مهجور خویش

22

بار دگر آن حبیب رفت برِ آن غریب

تا جگر او کشید شربت موفور خویش

33

شربت او چون ربود گشت فنا از وجود

ساقی وحدت بماند ناظر و منظور خویش

44

نوش ورا نیش نیست ور بودش راضیم

نیست عسل خواره را چاره ز زنبور خویش

55

این شب هجران دراز با تو بگویم چراست

فتنه شد آن آفتاب بر رخ مستور خویش

66

غفلت هر دلبری از رخ خود رحمتست

ور نه ببستی نقاب بر رخ مشهور خویش

77

عاشق حسن خودی لیک تو پنهان ز خود

خلعت وصلت بپوش بر تن این عور خویش

88

شکر که خورشید عشق رفت به برج حمل

در دل و جان‌ها فکند پرورش نور خویش

99

شکر که موسی برست از همه فرعونیان

باز به میقات وصل آمد بر طور خویش

1010

عیسی جان دررسید بر سر عازر دمید

عازر از افسون او حشر شد از گور خویش

1111

باز سلیمان رسید دیو و پری جمع شد

بر همه شان عرضه کرد خاتم و منشور خویش

1212

ساقی اگر بایدت تا کنم این را تمام

باده گویا بنه بر لب مخمور خویش

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور