غزل شمارهٔ 1466

در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم

بر دیده اگر، جانا، سروی چو تو بنشانم

آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم

شیرین‌دهنی دارد، دور از لب و دندانم

این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم

یک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم