غزل شمارهٔ 1467

در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم

بر دیده اگر، جانا، سروی چو تو بنشانم

آن دوست که من دارم وآن یار که من دانم

شیرین‌دهنی دارد، دور از لب و دندانم

در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

هم عشق پری دارم هم مرد پری خوانم