غزل شمارهٔ 1687

از جام بیخودی کرد ساقی خداپرستم

بودم ز بت پرستان تا از خودی نرستم

گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستم

گفتا چگونه بندی چیزی که من شکستم