رباعی شمارهٔ 877

زان گونه کز ابر آمدی برف به بار

امروز کند شکوفه را باد نثار

بحری ست کف جود شه کوه وقار

هرگز نفتد به غیر گوهر به کنار

این اهل قبور خاک گشتند و غبار

هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار

دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار

بر پاره گلی لگد همی زد بسیار

سنّت بکن و فریضۀ حق بگزار

وآن لقمه که داری از کسانْ باز مدار

درویش که حلقهٔ دری زد یک بار

دیگر غم او مخور که درها بسیار

همه‌ کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی.

قاضی چو به‌ رشوت بخورد پنج خیار

گویی که من از بلعجبی دارم عار

سیب از چه نهی میان یکدانهٔ نار

چون از اجل تو دید بر لوح آثار

دست ملک‌الموت فرو ماند از کار

نازان و گرازان به وثاق آمد یار

نازان چو گل و مل و گرازان چو بهار