غزل شمارهٔ 2050

شاعر: رومی

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

قافیہ: امکن

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

جانا بیار باده و بختم تمام کن

عیش مرا خجسته چو دارالسلام کن

زهره کمین کنیزک بزم و شراب توست

دفع کسوف دل کن و مه را غلام کن

همچون مسیح مایده از آسمان بیار

از نان و شوربا بشری را فطام کن

مشتی فسرده را به دم گرم بشکفان

مشتی گدای را شه بااحتشام کن

این روی پرگره را خندان و شاد کن

این عمر منقطع را عمری مدام کن

ای شوق هر دماغ سر عاشقان بخار

وی ذوق هر مقام بر ما مقام کن

آن خانه را که جام نباشد چو نیست نور

ما خانه ساختیم تو تدبیر جام کن

ما را وظیفه‌هاست ز لطف تو صد هزار

درمانده گشت دل که چه گوید کدام کن

خاموش کن که دوست مجیب است بی‌سوال

نظاره کرم کن و ترک کلام کن

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

جانا، شبی به کوی غریبان مقام کن

چون جان دهیم در کف پایت خرام کن

امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1584

پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

تا گل نیامده است علاج ز کام کن

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6380

دل از گناه پاک چو دارالسلام کن

خاک سیاه بر سر مینا و جام کن

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 6381

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور