غزل شمارهٔ 729

صحبت روشن ضمیران جسمها را جان کند

کوه را برق تجلی آتشین جولان کند

زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کند

شانه را در یک سراسر پنجه مرجان کند

هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند

هم دو چشم شوخ مستت رطل را گردان کند