غزل شمارهٔ 1035

ای خنده زنان بوس تو بر تنگ شکر بر

وی طنز کنان نوش تو بر رنگ گهر بر

بی دوست ز بس خاک فشاندیم به سر بر

صد چشمه روانست بدان راهگذار بر

ای رخت فکنده تو بر اومید و حذر بر

آخر نظری کن به نظربخش فکر بر