غزل شمارهٔ 1302

شاعر: رومی

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)

قافیہ: ف

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

ما دو سه مست خلوتی، جمع شدیم این طرف

چون شتران رو به رو، پوز نهاده در علف

هر طرفی همی رسد، مست و خراب جوق جوق

چون شتران مست‌لب، سست فکنده، کرده کف

خوش بخورید کاشتران ره نبرند سوی ما

زآنک به وادی اندرند، ما سر کوه بر شرف

گر چه درازگردنند، تا سر کوه کی رسند؟

ور چه که عف‌عفی کنند، غم نخوریم ما ز عف

بحر اگر شود جهان، کشتی نوح اندریم

کشتی نوح کی بوَد، سخرهٔ آفت و تلف؟

جمله جهان‌پرست غم، در پیِ منصب و درم

ما خوش و نوش و محترم، مست خرف در این کنف

کان زمردیم ما، آفت چشم مار غم

آنک اسیر غم بود، حصه اوست وا اَسَف

مطرب عارفان بیا، مست شدند عارفان

زود بگو رباعیی، پیش درآ، بگیر دف

باد به بیشه درفکن، بر سر هر درخت زن

تا که شوند سرفشان، شاخ درخت صف به صف

1010

ابله اگر زنخ زند، تو ره عشق گم مکن

عشق، حیاتِ جان بوَد، مرده بوَد دگر حرف

1111

چون غزلی به سر بری، مدحت شمس دین بگو

از تبریز یاد کن، کوری خصم ناخلف

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

گرد مواید کرم اهل صفا کشیده صف

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 206

طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف

گر بکِشم زهی طرب، ور بکُشد زهی شرف

حافظغزلیاتغزل شمارهٔ 296

ما دو سه رند عشرتی جمع شدیم این طرف

چون شتران رو به رو پوز نهاده در علف

رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1301

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور