رومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1206غزل شمارهٔ 1206شاعر: رومیوزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیہ: سہم وزن و قافیہ نظمیں: 1صنف: غزلصداکار: عندلیبآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامآڈیوعندلیبخود کار اسکرولآغازاختتامToggle stanza 111نقل کریںسوی لبش هر آنک شد زخم خورد ز پیش و پسزانک حوالی عسل نیش زنان بود مگس22نقل کریںروی ویست گلستان مار بود در او نهانجعد ویست همچو شب مجمع دزد و هر عسس33نقل کریںکان زمردی مها دیده مار برکنیماه دوهفتهای شها غم نخوریم از غلس44نقل کریںبیتو جهان چه فن زند بیتو چگونه تن زندجان و جهان غلام تو جان و جهان توی و بس55نقل کریںنصرت رستمان توی فتح و ظفررسان تویهست اثر حمایتت گر زرهست وگر فرس66نقل کریںشمس تو معنوی بود آن نه که منطوی بودصد مه و آفتاب را نور توست مقتبس77نقل کریںچرخ میان آب تو بر دوران همیزندعقل بر طبیبیت عرضه همیکند مجس88نقل کریںذره به ذره طمعها صف زده پیش خوان توسجده کنان و دم زنان بهر امید هر نفس99نقل کریںدست چنین چنین کند لطف که من چنان دهمآنچ بهار میدهد از دم خود به خار و خس1010نقل کریںخاک که نور میخورد نقره و زر نبات اوخاک که آب میخورد ماش شدست یا عدس1111نقل کریںرنگ جهان چو سحرها عشق عصای موسویباز کند دهان خود درکشدش به یک نفس1212نقل کریںچند بترسی ای دل از نقش خود و خیال خودچند گریز میکنی بازنگر که نیست کس1313نقل کریںبس کن و بس که کمتر از اسب سقای نیستیچونک بیافت مشتری باز کند از او جرس◆اگلی / پچھلی نظمپچھلی نظمسیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بسگرچه ملول گشتهای کم نزنی ز هیچ کسرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1205اگلی نظمنیمشب از عشق تا دانی چه میگوید خروسخیز شب را زنده دار و روز روشن نستکوسرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1207◆زمینہم وزن و قافیہ نظمیںسیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بسگرچه ملول گشتهای کم نزنی ز هیچ کسرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1205◆آڈیوصداکار منتخب کریںعندلیبآڈیو چلائیں0:000:00◆ماخذفارسی متن کا ماخذ: گنجورآڈیو کا ماخذ: گنجور
پچھلی نظمسیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بسگرچه ملول گشتهای کم نزنی ز هیچ کسرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1205
اگلی نظمنیمشب از عشق تا دانی چه میگوید خروسخیز شب را زنده دار و روز روشن نستکوسرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1207
سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بسگرچه ملول گشتهای کم نزنی ز هیچ کسرومی»دیوان شمس»غزلیات»غزل شمارهٔ 1205
