رباعی شمارهٔ 163

آن ماه که گفتی ملک رحمانست

این بار اگرش نگه کنی شیطانست

این گرمابه که خانهٔ دیوانست

خلوتگه و آرامگه شیطانست

بازآی که یار بر سر پیمانست

از مهر تو برنگشت صد چندانست

با شب گفتم گر بمهت ایمانست

این زود گذشتن تو از نقصانست

تا چهرهٔ آفتاب جان رخشانست

صوفی به مثال ذره‌ها رقصانست

در کوی غم تو صبر بی‌فرمانست

در دیده ز اشک پرتو حرمانست

در نِه قدم ار چه راه بی‌پایانست

کز دور نظاره، کارِ نامردانست

در نِه قدمی که چشمهٔ حیوانست

میگرد چو چرخ تا مهت گردانست

گفتم دلم از تو بوسه‌ای خواهانست

گفتا که بهای بوسهٔ ما جانست

من زان جانم که جانها را جانست

من زان شهرم که شهر بی‌شهرانست