غزل شمارهٔ 437

هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت

دعوی عشق بازی بر وی بود غرامت

ماهی که خاست در شهر از رفتنش قیامت

شکر خدا که آمد باز از سفر سلامت

گفتا که کیست بر در گفتم کمین غلامت

گفتا چه کار داری گفتم مها سلامت