غزل شمارهٔ 1509

ز تو صد فتنه بر جان پیش دیدم

چنین باشد چو گفت دل شنیدم

میان آب و گل خلوت گزیدم

ز افلاطون و فارابی بریدم

ایا یاری که در تو ناپدیدم

تو را شکل عجب در خواب دیدم

سفر کردم به هر شهری دویدم

به لطف و حسن تو کس را ندیدم