غزل شمارهٔ 446

سخن دوست گران بود فراوان کردم

جان به بیعانه بیارید که ارزان کردم

گرد راه خضری از نظرم می پاشید

سوی هر چشمه شدم چشمه حیوان کردم

هیچ اکسیر به تأثیر محبت نرسد

کفر آوردم و در عشق تو ایمان کردم

همه بایستنیم بود چو رفت آمد کار

هرچه در کار نبایست همه آن کردم

نیم ساعت به خود از تفرقه نتوان پرداخت

در مقامی که دل جمع پریشان کردم

هرچه آموخته بودم همه از یادم رفت

سود چل ساله به سودای تو نقصان کردم

حال از آن ترک سیه چشم مپوشید که من

سحر پیش نظرش بردم و قران کردم

سوی تو ره به تکاپوی خرد نتوان کرد

سعی چندان که به تحقیق تو بتوان کردم

خان خانان که به یاد نظر تربیتش

طبع گر خاک نگارید منش جان کردم

نکته آرای و غزل سنج «نظیری » می باش

به مدیحی که تو را صاحب دیوان کردم