غزل شمارهٔ 480

غم از دل بر کران نتوان نهادن

گرانی بر جهان نتوان نهادن

مرا سری به جانان از ازل هست

که با جان در میان نتوان نهادن

ارادت کرده محرومی مقدر

گنه بر آسمان نتوان نهادن

نواله کز کف معشوق باشد

به تلخی از دهان نتوان نهادن

سری کافراختم از آستانش

بجز بر آستان نتوان نهادن

ز بس داغ جنون آشفته مغزم

سرم بر پرنیان نتوان نهادن

سمند عشرتم توسن چنانست

که مویش بر عنان نتوان نهادن

ثبات از عالم و ارکان برونست

اساسی آنچنان نتوان نهادن

قضای چرخ مار بیضه خوار است

درین کاخ آشیان نتوان نهادن

عزیز خاندانم از مکان رفت

قدم بر لامکان نتوان نهادن

توانم جان به آسان داد لیکن

به جسم مرده جان نتوان نهادن

چنان هجرش دل و دستم شکسته

که کلکم در بنان نتوان نهادن

قلم درکش به دیوان «نظیری »

ز بس سهوش نشان نتوان نهادن