غزل شمارهٔ 379

کند همیشه به دل چشم روسیاه نزاع

گدای گرسنه دارد به پادشاه نزاع

چو روز حشر نقاب از جمال برداری

کند به چشم پراکنده بین نگاه نزاع

ز خلق و رای رخت پست طالعم چه کنم

نمی توان به فلک کرد و مهر و ماه نزاع

ضعیف افکن و مسکین کشند چشمانت

کنند مردم بدخو به بی گناه نزاع

حدیث بندگی و اجر می کنم به سپهر

نمی کنم به سر خواجگی و جاه نزاع

بلا و حادثه بر ما به حکم غمزه تست

به پشت گرمی سلطان کند سپاه نزاع

که داد ناله مظلوم می دهد فردا

کند برای تو داور به دادخواه نزاع

دل از عتاب تو خالی نمی توان کردن

صفای آینه ما به اشک و آه نزاع

بغیر معنی شکرت اگر به یاد آید

نفس به قول «نظیری » کند بر آه نزاع