رباعی شمارهٔ 14

دل گوهر سبحه محبت می سفت

وز ساحت جان غبار غفلت می رفت

بشکافت زمین به سبزه و گل بشکفت

شد در چمن آشکار اسرار نهفت

چشمم ز غمت، به هر عقیقی که بسفت

بر چهره هزار گل ز رازم بشکفت

آن را که غمی باشد و بتواند گفت

گر از دل خود بگفت بتواند رفت

ای هر بیدار با خبرهای تو خفت

ای هرکه بخفت در بر لطف تو خفت

با جان دو روزه تو چنان گشتی جفت

با تو سخن مرگ نمی‌شاید گفت

سر سخن دوست نمیارم گفت

دریست گرانبها نمیارم سفت

گفتم بجهم همچو کبوتر ز کفت

گفت ار بجهی کند غمم مستخفت

منصور حلاجی که اناالحق میگفت

خاک همه ره به نوک مژگان می‌رفت

رازی که سر زلف تو با باد بگفت

خود باد کجا تواند آن راز نهفت