رباعی شمارهٔ 143

آمد سحری به خوابم آن قره عین

تابان ز دو زلف او دو رخ کالقمرین

هر فصل گلی کز اثر چرخ برین

آید ز زمین گلی برون پرده نشین

از زیب خطت عذار نایافته زین

نبود ز تو تا مه سر مویی مابین

ای آن که نهند مهر و ماه از تمکین

بر خاک جناب تو شب و روز جبین

خود حال دلی بود پریشانتر از این

با واقعهٔ بی‌سر و سامان‌تر ازین

در دیدهٔ ما نگر جمال حق بین

کاین عین حقیقت است و انوار یقین

رفتم به طبیب و گفتم ای زین‌الدین

این نبض مرا بگیر و قاروره ببین

رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین

نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین

ما کاهگلان عشق و پهلو به زمین

کرده است زمین را کرمش مرکب و زین

در جنب گرانی تو ای نوشتکین

حقا که کم از نیست بود وزن زمین