غزل شمارهٔ 295

نگارا بر گرفتاران ببخشای

خدا را بر گرفتاران ببخشای

که را یارا که گوید با تو یارا

که یارا بر گرفتاران ببخشای

به راهت پی سپر گشته چو مورم

سوارا بر گرفتاران ببخشای

رخ خود را به خط و خال ازین بیش

میارا بر گرفتاران ببخشای

پی آغوش یاران چون گشایی

قبا را بر گرفتاران ببخشای

چو گردد بر حریفان جام وصلت

گوارا بر گرفتاران ببخشای

گرفتار خزان شد بی تو جامی

بهارا بر گرفتاران ببخشای