غزل شمارهٔ 393

میان باغ حرام است بی تو گردیدن

که خار با تو مرا به که بی تو گل چیدن

مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن

چه دل گشایدم از گرد باغ گردیدن؟

زکات صحت جسم است خسته پرسیدن

نگاهبانی عمرست پیش پا دیدن

خوش است فصل بهاران شراب نوشیدن

به روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن