غزل شمارهٔ 343

تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم

زین بار عبرت آبله دوشست‌ گردنم

ای گوش من گرفته توی چشم روشنم

باغم چه می بری چو توی باغ و گلشنم

گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

اول کسی که لاف محبت زند منم

از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم

وز برق آه، دیده شیرست روزنم