غزل شمارهٔ 1708

تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم

زین بار عبرت آبله دوشست‌ گردنم

چِل سال بیش رفت که من لاف می‌زنم

کز چاکرانِ پیرِ مُغان کمترین منم

گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم

اول کسی که لاف محبت زند منم

از موج اشک، کام نهنگ است مسکنم

وز برق آه، دیده شیرست روزنم