غزل شمارهٔ 419

شاعر: حافظ

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قافیہ: انبه

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

وصال او ز عمر جاودان به

خداوندا مرا آن ده که آن به

به شمشیرم زد و با کَس نگفتم

که راز دوست از دشمن نهان به

به داغ بندگی مردن بر این در

به جان او که از مُلکِ جهان به

خدا را از طبیبِ من بپرسید

که آخِر کِی شود این ناتوان به؟

گُلی کان پایمالِ سروِ ما گشت

بود خاکش ز خونِ ارغوان به

به خلدم دعوت ای زاهد مفرما

که این سیب زَنَخ زان بوستان به

دلا! دایم گدای کوی او باش

به حکم آن که دولت جاودان به

جوانا! سَر متاب از پندِ پیران

که رای پیر از بختِ جوان به

شبی می‌گفت چشمِ کَس ندیده‌ست

ز مرواریدِ گوشم در جهان به

1010

اگر چه زنده‌رود آب حیات است

ولی شیرازِ ما از اصفهان به

1111

سخن اندر دهانِ دوست شَکَّر

ولیکِن گفتهٔ حافظ از آن به

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

مرا تنهائی و آه و فغان به

سوی یثرب سفر بی کاروان به

علامہ اقبالارمغان حجازحضور رسالتبخش 11 - مرا تنهائی و آه و فغان به

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور