غزل شمارهٔ 391

صلای باده زد پیر خرابات

بیا ساقی که فی التاخیر آفات

بده یک جام ای پیر خرابات

مگو فردا که فی التأخیر آفات

ایا ساقی توی قاضی حاجات

شرابی ده که آرد در مراعات

هر آن روزی که باشم در خرابات

همی نالم چو موسی در مناجات

چه خواهی کرد قرایی و طامات

تماشا کرد خواهی در خرابات

نخواهم من طریق و راه طامات

مرا مِی باید و مسکن، خرابات

سحرگاهی شدم سوی خرابات

که رندان را کنم دعوت به طامات