غزل شمارهٔ 191

ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما

بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما

تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟

چند باشد چو زره زیر قبا جوهر ما؟

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما

چه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟