غزل شمارهٔ 559

نیست خاکسترِ ما شعله‌صفت بستر ما

رنگِ آرام برون تاخته از پیکر ما

ما برفتیم، تو دانی و دل غمخور ما

بخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ما

چه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟