شمارهٔ 17

آمد بر من دوش مه یغمائی

گفتم که برو امشب اینجا نائی

آن روز که دیوانه سر و سودائی

در سلسلهٔ دولتیان می‌آئی

ای آنکه ز حد برون جان‌افزایی

بی‌حدی و حد هر نفس بنمایی

ای بانگ رباب از کجا می‌آئی

پرآتش و پر فتنه و پر غوغائی

ای چون عَلَمِ بلند در صحرائی

وی چون شکر شگرف در حلوائی

ای چون علم سپید در صحرائی

ای رحمت در رسیده از بالائی

ای دل تو بدین مفلسی و رسوائی

انصاف بده که عشق را چون سائی

ای روی ترا پیشه جهان‌آرائی

وی زلف ترا قاعده عنبر سائی

با قلاشان چو رد نهادی پائی

در عشق چو پخت جان تو سودائی

جانم دارد ز عشق جان‌افزائی

از سوداها لطیفتر سودائی