حکایت خونیی که به بهشت رفت

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

خونیی را کشت شاهی در عقاب

دید آن صوفی مگر او را به خواب

در بهشت عدن خندان می‌گذشت

گاه خرم گه خرامان می‌گذشت

صوفیش گفتا تو خونی بوده‌ای

دایما در سرنگونی بوده‌ای

از کجا این منزلت آمد پدید

زانچ تو کردی بدین نتوان رسید

گفت چون خونم روان شد بر زمی

می‌گذشت آنجا حبیب اعجمی

در نهان در زیرچشم آن پیر راه

کرد درمن طرفة العینی نگاه

این همه تشریف و صد چندین دگر

یافتم از عزت آن یک نظر

هرک چشم دولتی بر وی فتاد

جانش در یک دم به صد سر پی فتاد

تانیفتد بر تو مردی را نظر

از وجود خویش کی یابی خبر

1010

گر تو بنشینی به تنهایی بسی

ره بنتوانی بریدن بی‌کسی

1111

پیر باید، راه را تنها مرو

از سر عمیا درین دریا مرو

1212

پیر ما لابد راه آمد ترا

در همه کاری پناه آمد ترا

1313

چون تو هرگز راه نشناسی ز چاه

بی عصا کش کی توانی برد راه

1414

نه ترا چشمست و نه ره کوته است

پیر در راهت قلاوز ره است

1515

هرک شد درظل صاحب دولتی

نبودش در راه هرگز خجلتی

1616

هرک او در دولتی پیوسته شد

خار در دستش همه گل دسته شد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور