گفتار عاشقی که از بیم قیامت می‌گریست

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکاران: فاطمه زندی، آزاده

عاشقی روزی مگر خون می‌گریست

زو کسی پرسید کین گریه زچیست

گفت می‌گویند فردا کردگار

چون کند تشریف رویت آشکار

چل هزاران سال بدهد بردوام

خاصگان قرب خود را بار عام

یک زمان زانجا به خود آیند باز

در نیاز افتند، خو کرده به ناز

زان همی گریم که با خویشم دهند

یک نفس در دیدهٔ خویشم نهند

چون کنم آن یک نفس با خویش من

می‌توان کشتن ازین غم خویشتن

تا که با خود بینیم بد بینیم

با خدا باشم چو بی‌خود بینیم

آن زمان کز خود رهایی باشدم

بی‌خودی عین خدایی باشدم

هرک او رفت از میان اینک فنا

چون فنا گشت از فنا اینک بقا

1010

گر ترا هست ای دل زیر و زبر

بر صراط و آتش سوزان گذر

1111

غم مخور کاتش ز روغن در چراغ

دوده‌ای پیداکند چون پر زاغ

1212

چون بر آن آتش کند روغن گذر

از وجود روغنی آید بدر

1313

گرچه ره پر آتش سوزان کند

خویشتن را قالب قرآن کند

1414

گر تو می‌خواهی که تو اینجا رسی

تو بدین منزل، به هیچ و لا رسی

1515

خویش را اول ز خود بی‌خویش کن

پس براقی از عدم درپیش کن

1616

جامه‌ای از نیستی در پوش تو

کاسه‌ای پر از فنا کن نوش تو

1717

پس سر کم کاستی در برفکن

طیلسان لم یکن بر سرفکن

1818

در رکاب محو کن مایی ز هیچ

رخش ناچیزی بر آن جایی که هیچ

1919

برمیانی در کمی زیر و زبر

بی میان بربند از لاشی کمر

2020

طمس کن جسم وز هم بگشای زود

بعد از آن در چشم کش کحل نبود

2121

گم شو وزین هم به یک دم گم بباش

پس از این قسم دوم هم گم بباش

2222

همچنین می‌رو بدین آسودگی

تا رسی در عالم گم بودگی

2323

گر بود زین عالمت مویی اثر

نیست زان عالم ترا مویی خبر

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور