حکایت خواجه‌ای که بایزید و ترمذی را در خواب دید

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

خواجه‌ای کز تخمهٔ اکاف بود

قطب عالم بود و پاک اوصاف بود

گفت شب در خواب دیدم ناگهی

بایزید و ترمدی را در رهی

هر دو دادندم به سبقت سروری

پیش ایشان هر دو، کردم رهبری

بعد از آن تعبیر آن کردم تمام

کز چه کردند آن دو شیخم احترام

بود تعبیر این که در وقت سحر

بی‌خودم آهی برآمد از جگر

آه من می‌رفت تا راهم گشاد

حلقه می‌زد تا که درگاهم گشاد

چون پدید آمد مرا آن فتح باب

بی زفان کردند سوی من خطاب

کان همه پیران و آن چندان مرید

خواستند از ما برون از بایزید

بایزید از جمله مرد مرد خاست

زانک ما را خواست هیچ از ما نخواست

1010

گفت چون بشنودم آن شب این خطاب

گفتم این و آن مرا نبود صواب

1111

من ز تو چون خواهم و درد تو نه

یا ترا چون خواهم و مرد تو نه

1212

آنچ فرمایی مرا آنست خواست

کار من بر وفق فرمانست راست

1313

نه کژی نه راستی باشد مرا

من کیم تا خواستی باشد مرا

1414

آنچ فرمایی مرا آن بس بود

بنده‌ای را رفتن به فرمان بس بود

1515

این سخن آن هر دو شیخ محترم

سبقتم دادند برخود لاجرم

1616

بنده چون پیوسته بر فرمان رود

با خداوندش سخن در جان رود

1717

بنده نبود آنک از روی گزاف

می‌زند از بندگی پیوسته لاف

1818

بنده وقت امتحان آید پدید

امتحان کن تا نشان آید پدید

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور