حکایت بنده‌ای که با خلعت شاه گرد راه از خود پاک کرد و بردارش کردند

شاعر: عطار

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

صنف: مثنوی

صداکار: آزاده

بنده‌ای را خلعتی بخشید شاه

بنده با خلعت برون آمد به راه

گرد ره بر روی او بنشسته بود

باستین خلعت آن بسترد زود

منکری با شاه گفت ای پادشاه

پاک کرد از خلعت تو گرد راه

شه بر آن بی‌حرمتی انکارکرد

حالی آن سرگشته را بر دار کرد

تا بدانی آنک بی‌حرمت بود

بر بساط شاه بی‌قیمت بود

دیگری گفتش که در راه خدای

پاک بازی چون بود ای پاک رای

هست مشغولی دل بر من حرام

هرچ دارم می‌فشانم بر دوام

هرچ در دست آیدم گم گرددم

زانک در دست آن چو کژدم گرددم

من ندارم خویش را در بند هیچ

برفشانم جمله چند از بند هیچ

1010

پاک بازی می‌کنم در کوی او

بوک در پاکی ببینم روی او

1111

گفت این ره نه ره هر کس بود

پاک بازی زاد این راه بس بود

1212

هرک او در باخت هر چش بود پاک

رفت در پاکی فروآسود پاک

1313

دوخته بر در، دریده بر مدوز

هرچ داری تا سر مویی بسوز

1414

چون بسوزی کل به آهی آتشین

جمع کن خاکسترش در وی نشین

1515

چون چنین کردی برستی از همه

ورنه خون خور تا که هستی از همه

1616

تا نبری خود ز یک یک چیز تو

کی نهی گامی در این دهلیز تو

1717

چون درین زندان بسی نتوان نشست

خویشتن را بازکش از هرچ هست

1818

زانک وقت مرگ یک یک چیز تو

کی ندارد دست از تیریز تو

1919

دستها اول ز خود کوتاه کن

بعد از آن آنگاه عزم راه کن

2020

تا در اول پاک بازی نبودت

این سفر کردن نمازی نبودت

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور